Χαλάσματα

 

Τι κοιτάζει;

Ο αέρας τριγύρω μύριζε καπνό, σκόνη και αίμα. Εκείνος στάθηκε μπροστά στο σπασμένο παράθυρο, με τους ώμους πεσμένους από τρόμο και παραίτηση μπροστά σ' ένα πεπρωμένο που δεν μπόρεσε να αποτρέψει. Έμεινε εκεί ακίνητος, για ώρα πολλή, κοιτάζοντας τα βομβαρδισμένα σπίτια και τα σπασμένα τσιμέντα στον δρόμο μπροστά του. Ο χρόνος δεν είχε πια καμία σημασία ούτε γι' αυτόν, ούτε γι' αυτούς που βρίσκονταν θαμμένοι κάτω από τα πόδια του. 

Στο τέλος, έπαψε να βλέπει. Μόνο κοίταζε με το βλέμμα στο κενό. Τι κοίταζε; Ίσως το πριν - αυτό που χάθηκε και νοσταλγούσε. Ίσως το μετά - αυτό που έπρεπε να χτιστεί από την αρχή, αλλά δεν θα ήταν ποτέ ξανά το ίδιο. Ίσως μόνο τη συντριπτική αλήθεια που πίεζε το στήθος του - ο κόσμος μπορεί να σπάσει σε μια στιγμή, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να συνεχίζει να περπατά.

Μερικές φορές, ο τρόμος και το θάρρος είναι το ίδιο πράγμα: ένα βήμα μέσα στα ερείπια.