Jean-Paul Sartre (1905-1980): "Έτσι άρχισα να υπάρχω"

 

"Με άφησαν να τριγυρίζω στη βιβλιοθήκη και εγώ επιτέθηκα στην ανθρώπινη σοφία. Έτσι άρχισα να υπάρχω... Τα βιβλία μου ήταν τα πουλιά και οι φωλιές μου, τα κατοικίδια ζώα μου, ο στάβλος και η εξοχή μου* η βιβλιοθήκη ήταν το σύμπαν παγιδευμένο σ' έναν καθρέφτη* είχε τον ατελείωτο πλούτο, την ποικιλία, το απρόβλεπτο. Ριχνόμουν σε απίστευτες περιπέτειες: έπρεπε να σκαρφαλώσω στις καρέκλες, στα τραπέζια, με κίνδυνο να προκαλέσω χιονοστιβάδες βιβλίων που θα με καταπλάκωναν. Τα βιβλία που ήταν στο ψηλότερο ράφι παρέμειναν για πολύ καιρό εκτός του πεδίου δράσης μου* κάποια άλλα, μόλις τα ανακάλυπτα, μου τα έπαιρναν από τα χέρια* άλλα, πάλι, κρύβονταν: τα είχα πάρει, είχα αρχίσει να τα διαβάζω, νόμιζα ότι τα είχα ξαναβάλει στη θέση τους, και έπρεπε να περάσει μια βδομάδα για να τα ξαναβρώ... οι φράσεις μού αντιστέκονταν σαν αντικείμενα* έπρεπε να τις παρατηρώ, να τις γυροφέρνω, να προσποιούμαι ότι απομακρύνομαι και να επιστρέφω ξαφνικά για να τις αιφνιδιάσω: τις περισσότερες φορές φύλαγαν καλά το μυστικό τους... Το νόημα αυτών των σκληρών και μαύρων λέξεων το έμαθα δέκα ή δεκαπέντε χρόνια αργότερα, ενώ ακόμη και σήμερα διατηρούν την αδιαφάνειά τους: είναι η τροφή της μνήμης μου."

Jean-Paul Sartre, Οι λέξεις, μτφρ. Ειρήνη Τσολακέλη, Αθήνα: Εκδ. Άγρα 2003, σ. 59-61.